ଦୀର୍ଘ ୨୦ ବର୍ଷ ଧରି ପୁରୁଣା ହାତଚାଳିତ ଟ୍ରାଇସାଇକେଲ ଭରସାରେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ତପନ ଦାସ।
ଉମରକୋଟ / ରାଇଘର : ଦୁଃଖୀ ମଣିଷର ଦୁଃଖ କ’ଣ ସତରେ କେହି ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ? ଅସହାୟ ମଣିଷର ଆଖିର ଲୁହ କ’ଣ ପ୍ରଶାସନର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆସେ ନାହିଁ? ଯେଉଁ ମଣିଷ ନିଜର ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାଦରେ ସଂଘର୍ଷ କରୁଛି, ତା’ର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ କ’ଣ ଆମ ସମାଜରେ କାହାରି ପାଖରେ ସମୟ ନାହିଁ? ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଆଜି ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ଉମରକୋଟ ଅଞ୍ଚଳର ଜଣେ ଅସହାୟ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ବ୍ୟକ୍ତି ତପନ ଦାସଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ଦେଖି।
କଥାରେ ଅଛି, ଭଗବାନ ଯାହାକୁ ଦୁଃଖ ଦିଅନ୍ତି, ତାକୁ ସେହି ଦୁଃଖ ସହିବାର ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ମଣିଷ ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ଧରି ନିଜର ଅସହାୟତା ସହ ଲଢ଼ିଲଢ଼ି ଥକିପଡ଼େ, ସେତେବେଳେ ତା’ର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ଏବଂ ସାହାଯ୍ୟର ହାତ ବଢ଼ାଇବା ସମାଜ ଓ ପ୍ରଶାସନର ମାନବିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ତପନ ଦାସଙ୍କ ଜୀବନ ସଂଘର୍ଷ ଆଜି ଏହି ମାନବିକତାକୁ ନେଇ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଛିଡ଼ା କରିଛି।
ସୂଚନା ଅନୁଯାୟୀ, ଡିଏନକେ ଗ୍ରାମର ୫୮ ବର୍ଷୀୟ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ତପନ ଦାସ ପ୍ରାୟ ୨୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ସରକାରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଏକ ହାତଚାଳିତ ଟ୍ରାଇସାଇକେଲ ପାଇଥିଲେ। ସେହି ଟ୍ରାଇସାଇକେଲଟି ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଏକମାତ୍ର ସାହାରା ପାଲଟିଥିଲା। ନିଜର ଦୈନନ୍ଦିନ କାମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର ନକରି ସେହି ସାଇକେଲ ମାଧ୍ୟମରେ ଯେତେଦୂର ସମ୍ଭବ ନିଜ କାମ ନିଜେ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ଧରି ସେହି ସାଇକେଲଟି ହିଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଗତିପଥକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବାର ଏକମାତ୍ର ମାଧ୍ୟମ ହୋଇ ରହିଛି।
କିନ୍ତୁ ସମୟ ବଦଳିବା ସହିତ ବୟସ ବଢ଼ିଛି, ଶରୀରର ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବପରି ରହିନାହିଁ। ଦୀର୍ଘ ୨୦ ବର୍ଷର ପୁରୁଣା ଟ୍ରାଇସାଇକେଲଟି ମଧ୍ୟ ଆଉ ପୂର୍ବପରି ଚାଲିବା ଅବସ୍ଥାରେ ନାହିଁ। ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅଂଶକୁ ମରାମତି କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟରେ ତପନ ଦାସ ନିଜର ନିତିଦିନିଆ କାମ ଚଳାଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁ କାମଟି ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ପାଇଁ ସହଜ ଓ ସ୍ୱାଭାବିକ, ସେହି କାମଟି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆଜି ଏକ ବଡ଼ ସଂଘର୍ଷରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି।
ଏକ ପଟେ ଶାରୀରିକ ଅକ୍ଷମତା, ଅନ୍ୟ ପଟେ ବୟସର ଭାର; ତା’ ସାଙ୍ଗକୁ ଦୀର୍ଘଦିନର ପୁରୁଣା ଟ୍ରାଇସାଇକେଲର ଅସୁବିଧା—ଏସବୁ ମିଶି ତାଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଅଧିକ କଷ୍ଟକର କରିଦେଇଛି। ନିଜର ଛୋଟଛୋଟ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପଡ଼ୁଛି। ଯେଉଁ ବୟସରେ ଜଣେ ମଣିଷ ନିଜ ଜୀବନର କିଛିଟା ଶାନ୍ତି ଆଶା କରେ, ସେହି ବୟସରେ ତପନ ଦାସ ଆଜି ନିଜର ଚଳପ୍ରଚଳ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସଂଘର୍ଷ କରୁଛନ୍ତି।
ତାଙ୍କର ଏହି ଦୁଃଖ କେବଳ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଦୁଃଖ ନୁହେଁ; ଏହା ଆମ ସମାଜର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଓ ମାନବିକତା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ। ଜଣେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଚଳପ୍ରଚଳ କରିବାର ସୁବିଧା କେବଳ ଏକ ଯାନ ନୁହେଁ, ଏହା ତାଙ୍କର ସ୍ୱାଧୀନତା, ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳତା କମାଇବାର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଧ୍ୟମ। ତେଣୁ ତପନ ଦାସଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ କେବଳ ଏକ ସରକାରୀ ସହାୟତାର ଦାବି ଭାବରେ ନଦେଖି ଜଣେ ଅସହାୟ ମଣିଷଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ସହ ବଞ୍ଚିବାର ସୁଯୋଗ ଦେବାର ପ୍ରୟାସ ଭାବରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ।
ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଦାସପୁର ଡିଏନକେ ଗ୍ରାମର ଗ୍ରାମବାସୀ ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ପଞ୍ଚାୟତବାସୀ ପ୍ରଶାସନଙ୍କ ନିକଟରେ ତପନ ଦାସଙ୍କ ପୁରୁଣା ହାତଚାଳିତ ଟ୍ରାଇସାଇକେଲ ବଦଳରେ ଏକ ବ୍ୟାଟେରୀ ଚାଳିତ ଟ୍ରାଇସାଇକେଲ ଯୋଗାଇଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି। ବୟସ ଓ ଶାରୀରିକ ଅସୁବିଧାକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି ଏପରି ଏକ ସୁବିଧା ମିଳିଲେ ସେ ନିଜର ଦୈନନ୍ଦିନ କାମ ଅଧିକ ସହଜରେ କରିପାରିବେ ବୋଲି ସ୍ଥାନୀୟ ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଆଶା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।
ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ମତରେ, ଦୀର୍ଘ ୨୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ମିଳିଥିବା ସେହି ଟ୍ରାଇସାଇକେଲ ଉପରେ ଆଉ କେତେଦିନ ତପନ ଦାସ ନିର୍ଭର କରିବେ? ତାଙ୍କର ଏହି ଅସହାୟତାକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସମୟୋଚିତ ପଦକ୍ଷେପ ନେବା ଏବେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ସରକାର ଓ ପ୍ରଶାସନ ଯଦି ଜଣେ ଅସହାୟ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗଙ୍କ ଏହି ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଅନୁରୋଧକୁ ବିଚାରକୁ ନେଇ ସହାୟତା ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଅନେକ ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଲାଘବ ହୋଇପାରିବ।
ଆଜି ତପନ ଦାସଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା ବହୁତ ବଡ଼ କିଛି ନୁହେଁ। ସେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି କେବଳ ଏକ ସୁବିଧାଜନକ ଟ୍ରାଇସାଇକେଲ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର ନକରି ନିଜ କାମ ନିଜେ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ। ଜଣେ ଅସହାୟ ମଣିଷଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବା, ତାଙ୍କ ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛିବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଟିକିଏ ସହଜ କରିବା—ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ମାନବିକ ସେବା ଆଉ କ’ଣ ହୋଇପାରେ?
ଏବେ ଦେଖିବାର କଥା, ତପନ ଦାସଙ୍କ ଏହି ଦୁଃଖଭରା ନିବେଦନ ପ୍ରଶାସନର କାନରେ କେବେ ପହଞ୍ଚୁଛି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ସହାୟତାର ହାତ ବଢ଼ାଯାଉଛି। ଜଣେ ଅସହାୟ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା କେବଳ ସରକାରଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ନୁହେଁ, ଏହା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ମାନବିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ମଧ୍ୟ।
ଦୁଃଖୀର ଦୁଃଖ ସବୁଦିନ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛିବା ପାଇଁ ଯଦି ସମୟରେ ସହାୟତାର ହାତ ବଢ଼ିଆସେ, ତେବେ ଜଣେ ଅସହାୟ ମଣିଷଙ୍କ ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ ନୂଆ ଆଶାର ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ହୋଇପାରିବ। ତପନ ଦାସଙ୍କ ଏହି ଆକୁଳ ନିବେଦନ ପ୍ରଶାସନ ଶୁଣିବେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବ୍ୟାଟେରୀ ଚାଳିତ ଟ୍ରାଇସାଇକେଲ ଯୋଗାଇଦେଇ ତାଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଟିକିଏ ସହଜ କରିବେ—ଏହା ହିଁ ଏବେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶା ଓ ଅପେକ୍ଷା।
